sw.katarzyna
Diecezja Toruńska
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie

Sakramenty


TERMINY CHRZTU 2017

18 lutego godz.17.00
18 marzec godz.17.00
16 kwietnia godz.11.00
13 maj godz.17.00
10 czerwca godz.17.00
15 lipca godz.17.00
19 sierpnia godz.17.00
16 września godz.17.00
14 października godz.16.00
18 listopada godz.16.00
16 grudnia godz.16.00

Bardzo ważna informacja Moja Parafia

Zanim przyjdziesz do Kancelarii parafialnej w sprawie:
  • udzielenia Sakramentu: Chrztu, Eucharystii, Bierzmowania, Małżeństwa,
  • opieki duszpasterskiej nad chorymi,
  • odprawienia pogrzebu,
  • uzyskania;Zaświadczenia&; lub Pozwolenia;, itd.,

Prosimy o sprawdzenie, do której parafii należysz, gdyż wiele niepotrzebnych kontrowersji, a czasami nawet pretensji, potrafi wzbudzić niezrozumienie do jakiej parafii przynależę.

Moja parafia, czyli PARAFIA MOJEGO OBECNEGO FAKTYCZNEGO ZAMIESZKANIA.

Często jest to inna parafia niż parafia zameldowania:
  • inna niż moja ulubiona parafia,
  • inna niż parafia mojego chrztu,
  • inna niż parafia gdzie mieszkałem, mieszkałam w dzieciństwie.

Według Prawa Kanonicznego, w Polsce obowiązuje zasada, że ta parafia, na terenie której faktycznie teraz mieszkam ma pierwszeństwo i wszelkie prawa, i obowiązki, odnośnie udzielania Sakramentów: Chrztu, Eucharystii, Bierzmowania, Małżeństwa, opieki duszpasterskiej nad chorymi, odprawienia pogrzebu, wydania „Zaświadczeń” czy „Pozwoleń”, itd.

Inne parafie mogą udzielić wymienionych Sakramentów czy załatwić daną sprawę o ile zostanie udzielone im odpowiednie "Upoważnienie" lub "Zezwolenie" z

PARAFII OBECNEGO FAKTYCZNEGO ZAMIESZKANIA.

Sakramenty Święte Według Katechizmu Kościoła Katolickiego:

"Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi. Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże. Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi. Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją" (KKK 1131)

Sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Chrystusa. Jest ich siedem: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, sakrament święceń i małżeństwo. Sakramenty te obejmują wszystkie etapy i wszystkie ważne momenty życia chrześcijanina: sprawiają narodzenie i rozwój chrześcijańskiego życia wiary, uzdrowienie i dar posłania. Widać w tym pewne podobieństwo, jakie istnieje między etapami życia naturalnego a etapami życia duchowego. (KKK 1210)

Katecheza w parafii św. Katarzyny w Łasinie

Katecheza (z gr. katēchēsis, katēchéō) – formacja chrześcijańska, mająca na celu przekazanie wiary osobom nieochrzczonym oraz ochrzczonym dzieciom i młodzieży, oraz wszystkim, którzy nie doświadczyli wtajemniczenia chrześcijańskiego lub chcą rozwinąć swoją wiarę.

Współcześnie

W Kościele katolickim termin katecheza został wskrzeszony wraz z odnową życia wiary, dokonaną przez Sobór Watykański II. Zmiana terminologii oznacza, że nauczanie wiary chrześcijańskiej nie może się ograniczać do organizowania lekcji religii dla dzieci. Przekazywanie wiary nie jest zwykłym uczeniem się na pamięć katechizmu.

Współcześnie terminu "katecheza" używa się w dwóch znaczeniach.


1. W znaczeniu węższym oznacza przekazywanie depozytu wiary nowym członkom pozyskanym przez Kościół (Jean Daniélou). Jest to nauczanie wiary, następujące po pierwszej ewangelizacji i głoszeniu kandydatowi kerygmatu, a przed wyższymi formami nauczania, jak homilie, życie Kościoła etc. Obejmuje ona zarówno dorosłych katechumenów przygotowywanych do chrztu, formację chrześcijańską dzieci ochrzczonych, jak i dorosłych, którzy potrzebują inicjacji chrześcijańskiej do dojrzałej wiary. Katecheza ta dokonuje się w pewnych formalnych ramach, by zapewnić osobie ochrzczonej wprowadzenie we wszystkie konieczne elementy życia chrześcijańskiego. Pomocą może służyć ku temu opracowany przez Kongregację ds. Liturgii rytuał zwany Obrzędem chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych.
2. W znaczeniu szerszym oznacza każde przekazywanie wiary chrześcijanom, począwszy od pierwszego usłyszenia kerygmatu aż do wyższych form naukowej teologii.


Dziecko uczy się...

Jeśli żyje w strachu,
nauczy się bać.
Jeśli żyje w smutku,
nauczy się nudzić.
Jeśli żyje w swobodzie,
nauczy się bezwolności.
Jeśli żyje otoczone ironią,
nauczy się nieśmiałości.
Jeśli żyje w krzyku,
nauczy się atakować.
Jeśli żyje w spokoju,
nauczy się wiary.
Jeśli żyje w lojalności,
nauczy się bycia szczerym.
Jeśli żyje szacunkiem,
nauczy się szacunku.
Jeśli żyje w radości,
nauczy się bycia pogodnym.
Jeśli żyje w miłości,
nauczy się odszukiwać miłość na świecie.

Nasi Katecheci

Przedszkole :

p.mgr Aleksandra Brodziska

Zespół Szkół Publicznych w Łasinie

Szkoła Podstawowa

p. mgr Marzena Kuczek

Ks. mgr Krzysztof Foligowski

Gimnazjum

p. mgr Teresa Czyżak Szram

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Łasinie

Ks. mgr Krzysztof Foligowski

Ks. mgr Grzegorz Koczot

SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO:


1. Rodzice mają się zatroszczyć, aby chrzest dziecka odbył się w pierwszych tygodniach życia lub bez zwłoki, gdy dziecku zagraża śmierć.
2. Chrzest dziecka ma się odbyć w kościele parafialnym miejsca zamieszkania rodziców dziecka. Chrzest z innej parafii może się odbyć na podstawie pisemnej zgody własnego proboszcza.
3. Do godnego ochrzczenia dziecka wymaga się, "aby istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowane po katolicku; jeśli jej zupełnie nie ma, chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie" (Kodeks Prawa Kanonicznego, Kan.868 § 2).
4. Chrzest zgłasza matka, ojciec lub prawny opiekun dziecka. W kancelarii należy przedstawić:
  • odpis Aktu Urodzenia dziecka z USC;
  • świadectwo ślubu kościelnego rodziców dziecka (jeśli ślub odbył się w innej parafii).
  • zaświadczenie o chrzestnych od ich własnego proboszcza, że mogą pełnić obowiązek chrzestnych (jeśli mieszkają w innej parafii).
5. Wymagania, aby ktoś mógł pełnić obowiązek chrzestnego: o ukończone 16 lat (ks. Proboszcz może dla ważnej przyczyny z tego wymagania zwolnić) o katolik, bierzmowany, który prowadzi życie zgodnie z zasadami wiary i obowiązku, który ma przyjąć; o młodzież szkolna przedstawia zaświadczenie o uczęszczaniu na katechezę. 6. Chrzest osoby dojrzałej odbywa się po odpowiednim pouczeniu o prawdach wiary i obowiązkach chrześcijańskich oraz po przejściu praktyki życia chrześcijańskiego w katechumenacie.

WARUNKI JAKIM POWINNI ODPOWIADAĆ RODZICE CHRZESTNI WG. KODEKSU PRAWA KANONICZNEGO

Kanon 872 Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawić do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki.

Kanon 873 Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje chrzestnych.

Kanon 874 Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

    1. jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;
    2. ukończył 16 lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;
    3. jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;
    4. Jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;
    5. Nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.
Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.

SAKRAMENT EUCHARYSTII

I Komunia Święta dzieci 28.05.2017 roku

kolejne terminy I Komunii Świętej

27.05.2018

Sobór Watykański II w Konstytucji o Liturgii o Eucharystii:

KL 47. Zbawiciel nasz podczas Ostatniej Wieczerzy, tej nocy, kiedy został wydany, ustanowił Eucharystyczną Ofiarą Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy Kościołowi powierzyć pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania: sakrament miłosierdzia, znak jedności, węzeł miłości, ucztę paschalną, w której pożywamy Chrystusa, w której dusza napełnia się łaską i otrzymuje zadatek przyszłej chwały.

KL 48. Kościół zatem bardzo się troszczy o to, aby chrześcijanie podczas tego misterium wiary nie byli obecni jak obcy i milczący widzowie, lecz aby przez obrzędy i modlitwy tę tajemnicę dobrze zrozumieli, w świętej czynności uczestniczyli świadomie, pobożnie i czynnie, byli kształtowani przez słowo Boże, posilali się przy stole Ciała Pańskiego i składali Bogu dzięki, a ofiarując niepokalaną hostię nie tylko przez ręce kapłana, lecz także razem z nim, uczyli się samych siebie składać w ofierze i za pośrednictwem Chrystusa z każdym dniem doskonalili się w zjednoczeniu z Bogiem i wzajemnie z sobą, aby w końcu Bóg był wszystkim we wszystkich.

Katechizm Kościoła Katolickiego

Liturgia Eucharystii przebiega według podstawowej struktury, zachowanej przez wieki do naszych czasów. Rozwija się ona w dwóch zasadniczych częściach, które stanowią organiczną jedność:

    zgromadzenie się uczestników, liturgia słowa z czytaniami, homilią i modlitwą powszechną;
    liturgia eucharystyczna, z przygotowaniem chleba i wina, konsekracją w czasie dziękczynienia i komunią.
Liturgia słowa i liturgia eucharystyczna stanowią razem "jeden akt kultu". Zastawiony dla nas stół eucharystyczny jest równocześnie stołem Słowa Bożego i Ciała Pana.

Do obowiązku uczestnictwa we Mszy św. w dzień święty;ustanowiony przez Kościół zobowiązany jest każdy, kto ma możliwość wypełnienia tego obowiązku. Zwalniać z niego może choroba, konieczność opieki nad chorym, czy pobyt w kraju, gdzie nie ma świątyń chrześcijańskich. Ci, którzy dobrowolnie zaniedbują obowiązek uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii popełniają grzech ciężki - stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 2181). Do świąt nakazanych, kiedy mamy obowiązek uczestnictwa we Mszy św. zaliczamy: wszystkie niedziele roku;


    Uroczystość Bożego Narodzenia (25 grudnia);
    Uroczystość Bożej Rodzicielki (1 styczni);
    Uroczystość Trzech Króli (6 stycznia);
    Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego (Wielkanoc);
    Uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało);
    Uroczystość Wniebowzięcia NPM (15 sierpnia);

Eucharystia jest Ofiarą Ciała i Krwi Pana Jezusa, którą On ustanowił, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak powierzyć Kościołowi pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania. jest znakiem jedności, więzią miłości, ucztą paschalną, podczas której przyjmujemy Chrystusa, duszę napełniamy łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały.

Jezus ustanowił Eucharystię w Wielki Czwartek, "tej nocy, kiedy został wydany" (1Kor 11,23), celebrując ze swoimi Apostołami Ostatnią Wieczerzę. Zgromadziwszy swoich Apostołów w Wieczerniku, Jezus wziął w swoje ręce chleb, połamał go i podał im, mówiąc: "Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy: to jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane". Następnie wziął w swoje ręce kielich z winem, mówiąc: "Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich Krwi mojej nowego i wiecznego Przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę".

Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego. jest szczytem działania, przez które Bóg uświęca świat, a jednocześnie szczytem kultu, jaki ludzie oddają Bogu. W Eucharystii zawiera się całe dobro duchowe Kościoła: sam Chrystus - nasza Pascha. Urzeczywistnia ona komunię życia z Bogiem i jedność Ludu Bożego. Przez celebrację Eucharystii jednoczymy się już teraz z liturgią niebieską i antycypujemy życie wieczne.

Niezgłębione bogactwo tego sakramentu wyrażane jest przez wiele różnych nazw, które ukazują pewien jego szczególny aspekt. Najczęściej nazywa się go: Eucharystią, Mszą świętą, Wieczerzą Pańską, Łamaniem Chleba, Zgromadzeniem eucharystycznym, Pamiątką Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana, Najświętszą Ofiarą, Świętą i Boską Liturgią, świętymi tajemnicami, Najświętszym Sakramentem ołtarza, Komunią Świętą.

Celebrowanie Eucharystii rozwija się w dwóch zasadniczych częściach, które stanowią razem jeden i ten sam akt kultu: w liturgii słowa, która obejmuje głoszenie i słuchanie słowa Bożego; i w liturgii eucharystycznej, która obejmuje przygotowanie chleba i wina, modlitwę eucharystyczną zawierającą słowa konsekracji i komunię.

Przewodniczyć Eucharystii może tylko kapłan, który działa w osobie Chrystusa - Głowy i w imieniu Kościoła.< P>

Eucharystia jest pamiątką, ponieważ uobecnia i aktualizuje ofiarę, którą Chrystus złożył Ojcu raz na zawsze na krzyżu za całą ludzkość. Ofiara Chrystusa na krzyżu i ofiara Eucharystii są jedną ofiarą. Jedna i ta sama jest Hostia i ten sam ofiarujący, tylko sposób ofiarowania jest inny: w sposób krwawy na krzyżu, w sposób bezkrwawy w Eucharystii.

Jezus Chrystus jest obecny w Eucharystii prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie: z Ciałem i Krwią, wraz z duszą i Bóstwem. jest w niej obecny pod postaciami eucharystycznymi chleba i wina, cały Chrystus Bóg i człowiek.

Eucharystyczna obecność Chrystusa trwa dopóty, dopóki trwają postacie eucharystyczne.

Sakramentowi Eucharystii należy się kult uwielbienia, czyli latrii, który przysługuje tylko Bogu, nie tylko podczas obrzędów Mszy świętej, ale i poza nią. Kościół z największą starannością przechowuje konsekrowane Hostie, zanosi je chorym i innym osobom nie mogącym uczestniczyć we Mszy świętej, wystawia je do publicznej adoracji wiernych, obnosi w procesjach i zachęca do nawiedzania i adoracji Najświętszego Sakramentu przechowywanego w tabernakulum.

Kto chce przyjąć Komunię świętą, powinien być w pełni włączony w Kościół i znajdować się w stanie łaski, to jest bez świadomości grzechu śmiertelnego. Jeśli ktoś ma świadomość, że popełnił grzech ciężki, powinien przed przyjęciem Komunii świętej przystąpić do sakramentu pojednania. ważne jest też skupienie i modlitwa, zachowanie ustanowionego przez Kościół postu (nic nie jeść i nie pić na 1 godzinę przed Komunią świętą), postawa zewnętrzna (gesty, ubranie), będące wyrazem szacunku dla Chrystusa. W ciągu jednego dnia Komunię świętą można przyjąć dwukrotnie, ale drugi raz wymaga uczestnictwa w całej Mszy świętej.< P>

Kościół wyraża troskę, aby wierni podczas sprawowania Eucharystii nie tylko byli obecni, ale uczestniczyli świadomie, pobożnie i czynnie, posilając się przy Stole Ciała Pańskiego. Do przyjmowania Komunii św. Kościół zobowiązuje wiernych przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym.

Pierwsza Komunia Święta udzielona zostanie naszym dzieciom 28.05.2017 o godz. 12.00

PRZYGOTOWANIE DZIECKA DO I-szej KOMUNII ŚWIĘTEJ w parafii św. Katarzyny w Łasinie

I. Drodzy Państwo, jako rodzice katoliccy odpowiadacie przed Bogiem i Kościołem za religijne wychowanie swoich dzieci. Niezwykle istotnym momentem w rozwoju duchowym dziecka jest spotkanie z Jezusem w Komunii Świętej. Stąd podejmujemy wspólny wysiłek w przygotowaniu dziecka do uroczystości Pierwszej Komunii. Świadomość odpowiedzialności i dobrze pojęta miłość własnego dziecka winny prowadzić Was, drodzy Rodzice, do dawania świadectwa wiary poprzez codzienną modlitwę i uczestniczenie z dzieckiem w coniedzielnej Mszy św..

Raz w miesiącu odbywać się będą Msze Święte inicjacyjne dla dzieci i ich Rodziców. Konieczna jest obecność na Mszach św. o godz. 12.15.

W tym celu podajemy terminy spotkań w pierwszym półroczu , byście Państwo mogli wpisać je w swój kalendarz zajęć:

II. Rodzice współpracują katechetką w przygotowaniu dziecka do Pierwszej Komunii św.

III. Termin Pierwszej Komunii św. to: 28.05.2017 rok (ostateczna godzina zostanie podana w późniejszym terminie, wstępnie planujemy o godz. 12:00). Wszystkie dzieci w naszej parafii przystąpią do I Komunii św. w strojach liturgicznych (alba) nie ma innej możliwości!

IV. We wrześniu Rodzice zaopatrzą się w:
  • indeks obecności (przy oddaniu deklaracji)
  • wpłacają na książeczkę różaniec, ,medalik../60zł/
  • dar ołtarza w marcu.

V. W kolejnych miesiącach nastąpi:
  • poświęcenie różańców października na Mszy św. o godz. 12:15
  • poświęcenie medalików grudnia na Mszy św. godz..12.15
  • poświęcenie świecy luty na Mszy św. o godz. 12:15.

VI. Do ferii zimowych ( dziecko jest zobowiązane wykazać się przed Ks. Katechetą znajomością modlitw -w tym celu każde dziecko otrzyma tabelkę (będzie wklejona do zeszytu) z wymaganymi modlitwami do zaliczenia w poszczególnym miesiącu. Za przygotowanie dziecka do zaliczeń odpowiedzialni są rodzice/opiekunowie. W kształtowaniu religijnej postawy dziecka ważne miejsce zajmuje również udział w nabożeństwach min:
różańcowych w październiku,
w Roratach w Adwencie,
Drogach Krzyżowych w Wielkim Poście.

VII. Rozmowa rodziców i dziecka z Ks. Proboszczem przed Pierwszą Komunią Świętą podsumowującą rok pracy i przygotowań, odbędzie się w kwietniu (szczegóły bliżej terminu).

VIII. Próby dzieci przed I Komunią Świętą odbędą się w kwietniu i maju. (szczegóły bliżej terminu).

IX. Nabożeństwo Pokutne połączone z Pierwszą Spowiedzią Świętą dla dzieci, oraz spowiedzią dla rodziców i chrzestnych odbędzie w maju.

WAŻNE

Jeżeli dziecko było ochrzczone poza parafią to należy dołączyć Świadectwo Chrztu z parafii, w której dziecko było ochrzczone do końca września .

Dziecko, które z różnych powodów nie zostało dotychczas ochrzczone, należy zgłosić jak najszybciej

Jeśli dziecko mieszka na terenie innej parafii niż nasza, to należy poprosić o pisemną zgodę Ks. Proboszcza parafii na terenie której mieszka i dostarczyć do końca września.

SAKRAMENT BIERZMOWANIA

Skutkiem sakramentu bierzmowania jest pełne wylanie Ducha Świętego, jakie niegdyś stało się udziałem Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy. Bierzmowanie przynosi zatem wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej, zakorzenia nas głębiej w Bożym synostwie; ściślej jednoczy nas z Chrystusem;pomnaża w nas dary Ducha Świętego; udoskonala naszą więź z Kościołem;udziela nam, jako prawdziwym świadkom Chrystusa, specjalnej mocy Ducha Świętego do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się Krzyża. Sakramentu bierzmowania, podobnie jak chrztu, którego jest dopełnieniem, udziela się tylko jeden raz. Wyciska on w duszy niezatarte duchowe znamię, charakteru, który jest znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył chrześcijanina pieczęcią swego Ducha, przyoblekając go mocą z wysoka,aby był Jego świadkiem.

Charakter sakramentu udoskonala kapłaństwo wspólne wiernych, otrzymane w chrzcie, abierzmowany otrzymuje moc publicznego wyznawania wiary w Chrystusa, jakby na zasadzie obowiązku.

Przygotowanie kandydatów:

Według nauki Kościoła, przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu doprowadzenie ochrzczonego do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami, aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego.

Katecheza przed bierzmowaniem powinna także starać się obudzić zmysł przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej. Na tej ostatniej spoczywa szczególna odpowiedzialność za przygotowanie kandydatów do bierzmowania.

Ponieważ chrzest święty udzielany jest dzieciom, stąd przygotowanie do I Komunii świętej, a szczególnie do bierzmowania, daje tę wielką szansę, aby młody chrześcijanin mógł przebyć konieczną drogę wdrożenia w życie dojrzałych chrześcijan. Dlatego biskupi w wielu diecezjach polskich, aby umożliwić młodzieży przejście procesu duchowej formacji, przesunęli czas udzielania bierzmowania na trzecią klasę szkoły gimnazjalnej.

W procesie formacyjnym istotną rolę mają do wypełnienia: rodzina, kapłan, katecheci oraz wspólnota parafialna. Dokumenty Kościoła jednak zasadniczo obowiązek przygotowania do bierzmowania kładą na parafię, a więc kapłanów, katechetów i wiernych, gdyż we wspólnocie z nimi kandydaci do bierzmowania mają możliwość doświadczenia życia Chrystusowego Kościoła.

Kandydat do bierzmowania wybiera również sobie nowe imię, które winno być nośnikiem pewnego posłannictwa, jakie pragnąłby wypełniać w swoim życiu. Sprawę wyboru imienia winien omówić z kapłanem lub ze swoim katechetą, lub animatorem.

Spotkania kandydatów do bierzmowania w naszej parafii:

Świadek bierzmowania:

Poszczególnym bierzmowanym zwykle towarzyszy świadek, który przygotowuje ich do przyjęcia sakramentu, przedstawia szafarzowi bierzmowania do namaszczenia krzyżmem, a potem pomaga w wiernym wypełnianiu przyrzeczeń złożonych na chrzcie, zgodnie z natchnieniami Ducha Świętego, którego otrzymali.

Ze względu na współczesne warunki pastoralne wypada, aby chrzestny, jeżeli może być obecny, był także świadkiem bierzmowania. W ten sposób jaśniej zaznacza się związek między chrztem i bierzmowaniem, a funkcje i obowiązki chrzestnego mogą być spełnione w sposób bardziej skuteczny.Nie wyklucza się jednak możliwości wybrania osobnego świadka bierzmowania.

Świadek bierzmowania winien odznaczać się następującymi przymiotami:


    być wystarczająco dojrzały do spełniania tego obowiązku
    być wierzącym i praktykującym katolikiem
    należeć do Kościoła katolickiego i przyjąć trzy sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię,
    nie być wykluczonym przez prawo od czynności w aktach kościelnych.

Szafarz bierzmowania:

Właściwym szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup. Zwykle on sam udziela tego sakramentu, aby wyraźniej występował jego związek z pierwszym zstąpieniem Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Apostołowie napełnieni Duchem Świętym sami przekazywali Go wiernym przez włożenie rąk.

Wymagania stawiane kandydatom:


systematyczny udział w katechezie szkolnej
comiesięczna spowiedź
udział w spotkaniach formacyjnych w parafii
pozytywna ocena z egzaminu parafialnego
okazanie świadectwa chrztu, jeśli miało ono miejsce poza parafią bierzmowania

Wymagania dla świadków bierzmowania:


ukończone 16 lat życia
przyjęty sakrament bierzmowania
życie zgodne z chrześcijańską wiarą

SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA

Aby zawrzeć sakrament małżeństwa należy:


1. zgłosić się do kancelarii parafialnej 3 miesiące przed planowanym terminem ślubu
2. przedłożyć następujące dokumenty:


    dowód osobisty
    Zaświadczenie z USC stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa (dot. małżeństw "konkordatowych")
    aktualne świadectwo chrztu świętego (ważne 6 miesięcy)
    świadectwo bierzmowania
    ostatnie świadectwo nauki religii
    zaświadczenie o ukończonym kursie przedmałżeńskim

SAKRAMENT POJEDNANIA I POKUTY

Okazja do spowiedzi św. codziennie przed Mszą Św a w niedzielę 15 minut przed Mszą św. dla tych, którzy nie mogli skorzystać z tego sakramentu w tygodniu. Warunki dobrej spowiedzi:


    Rachunek sumienia
    Żal za grzechy
    Szczera spowiedź
    Mocne postanowienie poprawy
    Zadośćuczynienie Bogu i bliźniemu

SPOWIEDŹ W TYGODNIU

Od poniedziałku do soboty istnieje możliwość skorzystania z sakramentu spowiedzi rano przed Mszą o godz.8.00 oraz po południu od 17.40. W niedziele podczas każdej Mszy świętej do momentu wyznania wiary.

SPOWIEDŹ PIERWSZOPIĄTKOWA

Jak wyżej. Dodatkowo w piątek od 16.30 Spowiedź popołudniowa w pierwszy piątek połączona jest z wystawieniem Najświętszego Sakramentu i możliwością osobistej Adoracji.

SPOWIEDŹ CHORYCH

W każdą pierwszą sobotę miesiąca od 9.00, podczas odwiedzin w domach chorych, zgłoszonych wcześniej w zakrystii. Podczas rekolekcji parafialnych oraz z okazji Światowego Dnia Chorych - pół godziny przed wyznaczoną dla chorych Mszą świętą.

Sakrament Namaszczenia Chorych

Jest to sakrament uzdrowienia; daje siłę i ulgę w cierpieniu. (Nie jest zarezerwowany dla umierających!) Dlatego należy odpowiednio wcześniej wezwać kapłana. Jeśli ma być udzielona Komunia Święta, prosimy o przygotowanie miejsca (stół, biały obrus, świece...) Zachęcamy domowników, obecnych w czasie wizyty kapłana, do czynnego uczestnictwa w liturgii sakramentu, by wspierać chorego swoją modlitwą. (Wychodzimy z pokoju chorego tylko na czas spowiedzi!)

Kapłan odwiedza chorych w szpitalu poniedziałek i piątek. Odwiedziny chorych w naszej parafii odbywają się w I SOBOTĘ miesiąca od godz. 9.00
Margaretka - modlitwa za kapłana

Jak stworzyć margaretkę?


1. Najpierw trzeba utworzyć siedmioosobową grupę. Mogą to być koleżanki i koledzy, ale też rodzice, rodzeństwo, dziadek, babcia, sąsiedzi. Osób musi być siedem – tyle, ile dni tygodnia. Każdego dnia tygodnia modlić się będzie jedna osoba.
2. Potem trzeba wybrać księdza, za którego chcecie się modlić. Może to być ksiądz proboszcz, wikary, emeryt, misjonarz lub każdy inny ksiądz, którego znacie.
3. Konkretna modlitwa za księdza podana jest na obrazku. Można jeszcze dodać do tej modlitwy np. „Pod Twoją obronę...”. Na zobowiązaniu, które otrzymujecie w tym numerze „Małego Gościa”, jest też podane, w jaki sposób wypełnić obrazek.
4. Ważne jest, by wytrwale modlić się za wybranego księdza za jego życia i po jego śmierci.

Siedem wokół jednego

Święty Jan Maria Vianney powiedział, że nie ma złych kapłanów. Są tylko tacy, za których wierni za mało się modlą. Dlatego, żeby nie było wokół Was księży, za których mało kto się modli, proponujemy margaretkę. Co to takiego?

To codzienna modlitwa za konkretnego księdza. Nazwa MARGARETKA pochodzi od imienia niezwykłej osoby, Margaret O'Donnell z Kanady. Gdy Margaret miała 13 lat, w sierpniu 1951 roku, wykryto u niej chorobę Heinego-Medina. Zawieziono ją do szpitala w Ottawie, potem do Montrealu. Trzy miesiące później dziewczynka wróciła do domu, ale była już całkowicie sparaliżowana. Mogła poruszać tylko głową. Margaret szybko zrozumiała, że jak dla innych małżeństwo, kapłaństwo lub życie zakonne, tak dla niej ta choroba jest powołaniem. I zaczęła swoje cierpienie poświęcać, modląc się za parafię, za swojego proboszcza. Księża zaczęli jej powierzać swoje intencje. Z każdym dniem do domu przychodziło coraz więcej osób z prośbą o modlitwę. Czasem przyjmowała nawet 20 osób w ciągu dnia. Margaret zmarła w Wielki Piątek po 27 latach życia w całkowitym bezruchu. Miała 40 lat.

Trzy lata później pani profesor Louise Ward, która osobiście znała Margaret O'Donnell, 1 sierpnia 1981 r. założyła Ruch MARGARETEK. Nazwała go jej imieniem, bo poruszyło ją niezwykłe życie i modlitwa Margaret. Po francusku (w Kanadzie to język urzędowy) marguerite oznacza polny kwiatek, który w Polsce nazywany jest margerytką lub margaretką. Dlatego symbolem Apostolatu MARGARETKA stał się kwiatek o białych płatkach. W środku kwiatu wpisuje się imię i nazwisko księdza, a na siedmiu płatkach imiona i nazwiska siedmiu osób, które przyrzekają Bogu, że jednego dnia tygodnia będą się modlić za konkretnego kapłana.

Ta sama osoba może należeć do wielu margaretek. Może się na przykład modlić za siedmiu kapłanów – każdego dnia za innego księdza.

Grupa siedmiu osób składa dożywotnie przyrzeczenie modlitwy, tzn. do końca życia. Jeżeli ktoś umiera wcześniej niż dany kapłan, a istnieje możliwość zastąpienia tej osoby inną, to można to uczynić. Jeżeli nie będzie takiej możliwości, to osoba składająca przyrzeczenie zabiera ze sobą obowiązek modlitwy wstawienniczej także po śmierci (w niebie lub w czyśćcu - na zasadzie świętych obcowania), aby wszyscy szczęśliwie dotarli do bram nieba. Gdyby kapłan umarł wcześniej, to nie przestajemy się za niego modlić, gdyż nie wiemy, czy jest on w niebie, czy też w czyśćcu, gdzie będzie potrzebował naszego wstawiennictwa. Wierzymy, że Bóg w swoim miłosierdziu wykorzysta każdą modlitwę zanoszoną za kapłanów i pozwoli uczestniczyć w wymianie duchowych dóbr pomiędzy "siódemką" a jej kapłanem.

Każdy dzień jest dobry, aby złożyć przyrzeczenie, niemniej wskazane jest uczynić to w niedzielę lub w jakieś święto kościelne, lub z okazji jakiegoś innego spotkania, np. z racji rekolekcji. Jeśli to możliwe grupa siedmiu osób uczestniczy we Mszy świętej i po Komunii św. składa przyrzeczenie, posługując się np. taką oto formułą:

"W dniu dzisiejszym ja .................................., jako członek Apostolatu MARGARETKA, uroczyście przyrzekam dożywotnio modlić się w intencji ks........................................ Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny, Maryjo Królowo Pokoju i wszyscy święci. Amen."

Dobrze jest składać przyrzeczenia przy wystawionym Najświętszym Sakramencie na głos lub cicho w sercu, razem lub osobno. Można przy tym lewą rękę położyć na sercu, a prawą wznieść jak do przysięgi. Najważniejszą sprawą jest, aby uczynić to w całkowitej wolności serca i w stanie łaski uświęcającej. Wskazane jest, aby w czasie tego obrzędu przyrzeczenia obecni byli - o ile to możliwe - wspomniani kapłani, którym należy dać na pamiątkę MARGARETKĘ, czyli najlepiej własnoręcznie wykonaną (np. rysunek, haft, liść, 7-bułeczek połączonych, etc co przyniesie inwencja twórcza), oprawioną pamiątkę kwiatka z imionami modlących się osób. Gdyby któryś z nich mógł odprawiać wtedy Mszę świętą, niech ofiaruje Ją za swoją MARGARETKĘ, lub przynajmniej włączy złożone przyrzeczenia w Ofiarę Eucharystyczną Chrystusa.

W niektórych sytuacjach nie będzie możliwości zorganizowania wspólnego składania przyrzeczeń przez "siódemkę", gdy np. Grupa rozproszona jest w różnych rejonach Polski czy świata. W takim przypadku osoba, która organizuje MARGARETKĘ umawia wszystkich zainteresowanych, aby w określony dzień osobiście złożyły Bogu i Maryi przyrzeczenia w miejscu swojego przebywania i rozpoczęły modlitwę. Gdyby zaistniała możliwość spotkania "siódemki", wtedy można wspólnie odnowić przyrzeczenie.

Bóg pobudza niektóre osoby do aktywnego włączenia się w rozszerzanie tego rodzaju apostolatu. Osoba, która pragnie utworzyć MARGARETKĘ zbiera grupę siedmiu osób, jako symboliczny kwiat wokół kapłana objętego modlitwą (np. ks. proboszcza, księdza wikarego, kapłana, który przeżywa jakieś trudności, który prosił nas o modlitwę, lub któremu jesteśmy winni szczególną wdzięczność). Wskazane jest, by zaprosić Maryję do pokierowania nie tylko doborem osób, ale też całą tą działalnością apostolską, gdyż jest to Jej dzieło.

Własnym przykładem należy zachęcać do włączenia się w ten apostolat, informując krewnych i znajomych o wyżej przedstawionych zasadach, wręczając im najlepiej kserokopie tego tekstu. Małodusznych, zalęknionych i wątpiących w swoje możliwości należy pobudzać do złożenia ufności w Bogu, który nie odmawia niezbędnej pomocy dla dochowania wierności złożonemu przyrzeczeniu.

Zewnętrznym znakiem przynależności do tego Apostolstwa jest otrzymanie blankietu z tekstem modlitwy za kapłana. Wskazane jest, aby wszystkie osoby zaangażowane w to apostolstwo mogły kiedyś złożyć MARGARETKĘ Matce Bożej osobiście, udając się z pielgrzymką do Medziugorja, lub uczyniły to za pośrednictwem intencji złożonych poprzez stronę www.medjugorje.org.pl (aby na miejscu objawień Maryja pobłogosławiła podjęte zobowiązania).

Modlitwa za księdza

Panie Jezu, Ty kazałeś swoim Apostołom, by na całym świecie głosili Twoją Ewangelię, by rozgrzeszali i podczas każdej Mszy św., aż do Twojego przyjścia, głosili Twoją śmierć i zmartwychwstanie. Wiem, Panie, jak bardzo kochasz swoich kapłanów. Dziękuję Ci za księdza ..................................

Dziękuję za to, że głosi nam Twoją naukę, że w Twoim imieniu nam przebacza, że rozdaje nam Twoje Ciało. Niech On będzie kapłanem według Twego Serca. Niech będzie mądry i święty. Przytul go z miłością jak Jana do swego serca, a my modlitwą będziemy podtrzymywać jego ręce.

Sakrament święceń obejmuje trzy stopnie: święcenia diakonatu, święcenia prezbiteratu i święcenia biskupie. W toruńskiej katedrze świętych Janów Biskup Toruński Andrzej Wojciech Suski wyświęca diakonów na kapłanów.Dzień święceń prezbiteratu jest ważnym wydarzeniem nie tylko dla przyjmujących je i ich najbliższych, ale także dla całej diecezji. Diakoni przygotowują się na ten dzień przez 6 lat studiów i pracy nad sobą oraz bezpośrednio przez 5 dniowe rekolekcje zamknięte.Diakoni - kandydaci do święceń prezbiteratu - przez włożenie rąk i modlitwę konsekracyjną biskupa otrzymują szczególny udział w posłannictwie Chrystusa jedynego i najwyższego Kapłana. Katechizm Kościoła Katolickiego przypominając postanowienia Soboru Watykańskiego II uczy, że prezbiterzy są "współpracownikami stanu biskupiego, w celu należytego wypełniania powierzonego przez Chrystusa apostolskiego posłannictwa" i są wyświęceni, aby głosić Ewangelię, być pasterzami wiernych i sprawować kult Boży, jako prawdziwi kapłani Nowego Testamentu. Mocą specjalnego sakramentu "dzięki namaszczeniu Ducha Świętego zostają naznaczeni szczególnym znamieniem i tak upodobniają się do Chrystusa Kapłana, aby mogli działać w zastępstwie Chrystusa Głowy" (KKK 1562-1564)

Samo udzielenie święceń ma miejsce po czytaniach Liturgii Słowa i ma następujący przebieg:

Po Ewangelii Rektor Seminarium przedstawia Księdzu Biskupowi kandydatów i prosi o udzielenie im święceń. Ksiądz Biskup po dokonaniu ich wyboru wygłasza homilię. Po homilii wybrani na urząd kapłanów odpowiadając na pytania Księdza Biskupa wyrażają gotowość przyjęcia obowiązków wynikających ze święceń i składają mu przyrzeczenia czci i posłuszeństwa. Następnie wierni polecają Bogu kandydatów śpiewając litanię do Wszystkich Świętych. Zaś kandydaci na znak największego uniżenia przed Bogiem leżą krzyżem. Ta postawa jest jednocześnie znakiem ich całkowitego bezwarunkowego oddania się Bogu i gotowości pełnienia Jego woli. Wszystkie te obrzędy "mają potwierdzić, że wybór kandydatów został dokonany zgodnie z praktyką Kościoła" i przygotować do uroczystego aktu konsekracji (KKK 1574).

Po litanii do Wszystkich Świętych następuje istotny moment uroczystości: przez włożenie rąk i modlitwę konsekracyjną Ksiądz Biskup wyświęca nowych kapłanów, których nazywa się neoprezbiterami. Ręce na kandydatów nakładają wszyscy zgromadzeni kapłani.

Po udzieleniu święceń następują obrzędy, które mają "wyrazić i dopełnić w sposób symboliczny dokonywane misterium" (KKK 1574). Księża Proboszczowie ubierają neoprezbiterów w szaty kapłańskie: stułę i ornat. Z kolei Ksiądz Biskup namaszcza dłonie neoprezbiterów olejem Krzyżma świętego [namaszczenie krzyżmem świętym jest znakiem specjalnego namaszczenia przez Ducha Świętego, który czyni owocną ich posługę (KKK 1574)], a następnie wręcza im dary ofiarne - chleb i kielich z winem oraz przekazuje im znak pokoju. Znaku pokoju udzielają również wszyscy zgromadzeni kapłani. Po udzieleniu znaku pokoju rozpoczyna się liturgia eucharystyczna. Neoprezbiterzy z Księdzem Biskupem i Przełożonymi seminaryjnymi odprawiają pierwszą Mszę Świętą koncelebrowaną.

Pogrzeb

Aby dokonać formalności związanych z pogrzebem, należy zgłosić się do kancelarii parafialnej z AKTEM ZGONU osoby zmarłej. W kancelarii ustala się datę i godzinę Mszy św. żałobnej. Najczęściej ciało zmarłego przywozi się do kościoła na pół godziny przed Mszą św. Najbliżsi i uczestnicy pogrzebu odmawiają wówczas różaniec. W czasie Mszy świętej zbierana jest kolekta –wyznacza się Mszę św. w 30-ty dzień śmierci e Po zakończonej Mszy św. ciało zmarłego odprowadzane jest do samochodu - karawanu i transportowane na cmentarz parafialny lub komunalny. Kondukt pogrzebowy ustawia się przed kościołem i stąd rusza do miejsca pochowania ciała zmarłego.

ZMARŁYM NASZYM PARAFIANOM WIECZNE ODPOCZYWANIE RACZ IM DAĆ PANIE A ŚWIATŁOŚĆ WIEKUISTA NIECHAJ IM ŚWIECI !

DLA WSZYSTKICH PRZEŻYWAJĄCYCH BÓL PO STRACIE SWOICH BLISKICH, OPRÓCZ MODLITWY, ZAPRASZAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ ZE SPECJALNĄ STRONĄ, POŚWIĘCONĄ TEMATOWI ŚMIERCI. ZNALEŹĆ TU MOŻNA WIELE KRZEPIĄCYCH TREŚCI A JEDNOCZEŚNIE ZGODNYCH Z KATOLICKĄ WIARĄ. WWW.POTAMTEJSTRONIE.PL

PRZYPOMINAMY, że za zmarłych możemy zyskiwać ODPUSTY, czyli darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy (Kodeks Prawa Kanonicznego Kan. 992). Odpusty otrzymuje wierny, odpowiednio przygotowany i po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia, autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynienia Chrystusa i świętych. Odpust jest cząstkowy albo zupełny (Kan.993), zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości. Każdy wierny może zyskiwać odpusty albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa (Kan. 994). Ten tylko jest zdolny do uzyskania odpustu, kto został ochrzczony, nie jest ekskomunikowany i znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności (Kan.996 §1). Aby ktoś zdolny do uzyskania odpustów rzeczywiście je uzyskał, powinien mieć przynajmniej intencję zyskania odpustu oraz wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności (Kan. 996 §2).

ODPUST MOŻNA ZYSKAĆ CODZIENNIE TYLKO 1 I TYLKO ZA SIEBIE LUB ZA JEDNĄ DUSZĘ ZMARŁEGO. NIE MOŻNA UZYSKAĆ ODPUSTU ZA KOGOŚ ŻYJĄCEGO.

ODPUSTY ZUPEŁNE, KTÓRE MOŻNA ZYSKIWAĆ CODZIENNIE:


1. Za odprawienie Adoracji Najświętszego Sakramentu przez pół godziny. Sposób Adoracji nie jest określony ani nie ma warunku, by Najświętszy Sakrament był wystawiony.
2. Za pobożne czytanie Pisma świętego przez pół godziny z należytym szacunkiem dla Słowa Bożego i traktowanie tej czynności jako czytanie duchowne.
3. Za odprawienie Drogi Krzyżowej pod następującymi warunkami: odprawić Drogę Krzyżową w miejscu, gdzie jest ona prawnie ustanowiona; trzeba rozmyślać Mękę Pana Jezusa (nie ma konieczności, by treścią rozmyślania były poszczególne stacje); trzeba przechodzić od jednej stacji do drugiej; jeśli Drogę Krzyżową odprawia się publicznie i trudno wszystkim obecnym przechodzić do stacji, bez wywoływania zamieszania, wystarczy, gdy do stacji przechodzi przewodniczący, a inni wierni pozostają na swoim miejscu (nie ma obowiązku powstawania i klękania przy każdej stacji); Kto w ten sposób z powodu słusznej przeszkody: choroby, podróży, zamknięcia Kościoła itp. nie może odprawić Drogi Krzyżowej według podanych warunków, zyska odpust zupełny, jeżeli przez przynajmniej pół godziny odda się pobożnemu czytaniu lub rozważaniu Męki Pana Jezusa.
4. Za odmówienie cząstki Różańca (5 dziesiątków) w kościele, w kaplicy, w rodzinie, w społeczności zakonnej, w stowarzyszeniu pobożnym. Należy odmówić te 5 dziesiątków bez przerwy; do modlitwy ustnej trzeba dodać rozmyślanie odmawianych tajemnic; przy publicznym odmawianiu należy zapowiadać poszczególne tajemnice.

ODPUSTY CZĄSTKOWE:


1. Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, jeżeli w czasie spełniania swoich obowiązków i w trudach życia, wznosi myśl do Boga z pokorną ufnością, dodając jakiś akt strzelisty, chociażby tylko w myśli. Np. Jezu ufam Tobie! ; Boże ratuj! ; Maryjo pomóż! ; Św. Faustyno módl się za nami!
2. Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, jeżeli powodowany motywem wiary, przyjdzie z pomocą potrzebującym współbraciom, pomagając im osobiście albo ze swoich dóbr. Są obdarzone odpustem cząstkowym wszystkie uczynki miłosierne względem duszy i ciała. Nie może być to jednak z powodu współczucia, chęci uwolnienia się od natręctwa, zdobycia uznania itp. oraz bliźni potrzebuje faktycznie pomocy.
3. Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, gdy w duchu pokuty powstrzymuje się od rzeczy godziwej a sobie przyjemnej. Warunkiem uzyskania tego odpustu jest odmówienie sobie czegoś, co jest dla danej osoby przyjemne, a co samo w sobie jest godziwe albo przynajmniej obojętne pod względem moralnym. Konieczna jest tu intencja - chęć chrześcijańskiego umartwienia się. Np. odmówienie sobie słodyczy, pokarmu, telewizji, itp.
4. Wierny dostępuje odpustu cząstkowego za nawiedzenie Najświętszego Sakramentu. (krótka modlitwa w kościele)
5. Wierny dostępuje odpustu cząstkowego za każdym razem gdy czyta Pismo święte mniej niż pół godziny.
6. Ponadto odpust cząstkowy można zyskać za: wzbudzenie w sobie Aktów wiary, nadziei i miłości (Wierzę w Ciebie Boże żywy...; Ufam Tobie, boś Ty wierny...; Boże choć Cię nie pojmuję... ); przyjęcie Komunii Świętej Duchowej; uczenie się albo nauczanie Katechizmu; uczestnictwo w publicznie odprawianych Nowennach przed Bożym Narodzeniem, Zesłaniem Ducha Świętego, Niepokalanym Poczęciem NMP; odprawianie rozmyślania; przeżegnanie się z wymówieniem towarzyszących temu słów; odmówienie Anioł Pański a w czasie Wielkanocnym Królowo Nieba ; odmówienie Duszo Chrystusowa, Wierzę w Boga, Psalmu 129, Litanii zatwierdzonej dla całego Kościoła, Wieczny odpoczynek, Witaj Królowo, Pod Twoją obronę, O Stworzycielu Duchu przyjdź, Pomnij - modlitwa św. Bernarda.


© Oficjalna Strona Parafii Świętej Katarzyny w Łasinie
Opracował: Krzysztof Wiśniewski