sw.katarzyna
Diecezja Toruńska
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie

Stowarzyszenia


Wspólnoty parafialne:

  • Liturgiczna Służba Ołtarza
  • Wspólnota Ojca Pio
  • Żywy Różaniec
  • Pustynia Miast
  • Schola Dziecięca
  • Odnowa w duchu Św.
  • Akcja Katolicka
  • Stowarzyszenie Rodzin Katolickich
  • Lso Seniorzy
  • Rada Parafialna
  • Caritas
  • Grupa Jana Pawła II
  • Duszpasterstwo Nauczycieli Łasin
  • Odnowa w Duchu Świętym

    Członkowie grup Odnowy uczestniczą w cotygodniowych spotkaniach modlitewnych, aby wspólnie oddawać chwałę Bogu, karmić się Jego Słowem.

    Spotkania odbywają się w każdy wtorek po wieczornej Mszy św. w domu Jana Pawła II .

    Co miesiąc mamy wyznaczoną intencję w której się modlimy podczas zamówionej Mszy św. Inicjatorem jej powołania był ksiądz Proboszcz Prałat Witold WEINBERGER . Aktualnie opiekę duszpasterską nad grupą sprawuje ks. Proboszcz Kanonik Grzegorz Grabowski . Liderem grupy od początku jej istnienia jest Beata Szymanowska,

    Odnowa w Duchu Świętym w Kościele katolickim, zwana także Katolicką Odnową Charyzmatyczną, nie jest jednolitym ruchem o zasięgu światowym. W odróżnieniu od większości ruchów nie ma jednego założyciela, lub grupy założycieli, nie ma też listy członków. Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek i grup podejmujących różne działania, często od siebie niezależne, na różnym etapie rozwoju i o różnorodnie rozłożonych akcentach. Te osoby i grupy łączy to samo doświadczenie. Stawiają sobie one również te same cele.

    (fragment preambuły Statutów Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej - ICCRS).

    Jak powstała:

    Pan Bóg lubi posługiwać się ludźmi w dziele zbawienia świata. I tak większość ruchów w Kościele - jeżeli nie wszystkie - mają swoich założycieli, którzy odpowiadając na natchnienie Ducha zakładali rozmaite dzieła ku pożytkowi wszystkich wierzących. O Odnowie Charyzmatycznej można bez żadnej przesady powiedzieć, że Duch Święty powołał ją do istnienia... osobiście!

    Pragniemy:


    1. Codziennie podejmować:

  • o modlitwę dziękczynną i wielbiącą jako odpowiedź na Boga obecnego w naszym życiu;
  • o rachunek sumienia;
  • o Słowo Boże
  • o jedną z niżej wymienionych form modlitwy za Kościół

  • 2. Podejmować rozeznanie przed ważniejszymi decyzjami życiowymi w sytuacji odczytywanych natchnień Bożych i znaków czasu.
    3. Troszczyć się o żywą pobożność do Ducha Świętego i Maryji.
    4. Podjąć konkretnie określoną formę zaangażowania apostolskiego, które byłoby przejawem ewangelizacji (realizowanej indywidualnie, albo przez włączenie się w konkretną formę działalności apostolskiej Kościoła, własnej wspólnoty) bądź przejawem aktywności zmierzającej do przemiany życia w dzisiejszym świecie tak, by kształtowało się ono bardziej według wartości ewangelicznych (przemiana w życiu społecznym, politycznym, zawodowym).
    5. Troszczyć się o to, by praca, życie rodzinne lub inne formy służby bliźniemu stawały się drogą ku Bogu i miejscem zjednoczenia z Nim.
    6. Podjąć określoną formę życia we wspólnocie (w grupie modlitewnej, w grupie dzielenia).
    7. Troszczyć się o pełny udział w Eucharystii i o adorację Najświętszego Sakramentu co jakiś czas.
    8. Troszczyć się o uczestnictwo w Sakramencie Pokuty i Pojednania co miesiąc oraz, o ile to możliwe, o kierownictwo duchowe.
    9. Poznawać nauczanie Papieża i własnego Biskupa.
    10. Dbać o udział w rekolekcjach zamkniętych przynajmniej raz na dwa lata.

    Słownik:

    Pięćdziesiątnica - Zielone Święta w Starym Testamencie święto obchodzone pięćdziesiąt dni po uroczystości Paschy, w Nowym Testamencie pięćdziesiąty dzień po Zmartwychwstaniu Jezusa, dzień zesłania Ducha Świętego. Charyzmaty - (gr.charisma - dar łaski) - darmowe, naturalne dary Ducha Świętego, udzielane różnym osobom dla budowania chrześcijańskich wspólnot, całego Kościoła, ale także świata, którego nawracanie i włączanie w Mistyczne Ciało Chrystusa jest Misją Kościoła. Mogą to być m.in.dary epifanijne (nadzwyczajne): dar języków (glossolalia), dar tłumaczenia języków, dar proroctwa, dar rozeznania duchowego, dar uzdrawiania;

  • dar języków (glossolalia od grec. dalei - mówić, glossa - język) pojawia się często w modlitwie jednoczesnej uczestników spotkania Odnowy. Wyraża się przez bezpojęciową ekspresję słowną płynącą z ust uczestników spotkania, choć niejednokrotnie zdarzały się przypadki modlitwy w językach w sensie filologicznym (w językach występujących w rzeczywistości);
    dar tłumaczenia języków - łączy się z darem języków; polega na wyjaśnianiu treści usłyszanego przed chwilą przesłania w językach;
  • dar proroctwa - polega nie na przepowiadaniu przyszłości (choć nieraz i tak się zdarza), lecz na przemawianiu w imieniu Boga z przesłaniem zachęty lub napomnienia skierowanym do uczestników spotkania;
  • dar rozeznania duchowego - pozwala na bieżąco weryfikować prawdziwość innych charyzmatów, a także badać poruszenia duchowe ludzi;
  • dar uzdrawiania - czyli dar modlitwy o duchowe, psychiczne i fizyczne zdrowie osoby proszącej o to Boga. Znaki cudownych uzdrowień potwierdzają prawdziwość przepowiadanej Ewangelii o Jezusie.

    Chrzest w Duchu Świętym, zwany także wylaniem Ducha Świętego, lub modlitwą odnowienia darów Ducha Świętego nawiązuje do biblijnej i historycznej Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 1-4). W tym dniu Apostołowie otrzymali Ducha Świętego (zostali ochrzczeni w Duchu Świętym), czemu towarzyszyło mówienie językami i przepowiadanie Jezusa z mocą (nawróciło się ok. 3 tys. ludzi). Jest to wydarzenie pozasakramentalne, lecz wypływające z sakrementów chrztu oraz bierzmowania. Polega na ożywieniu darów złożonych przez Boga w człowieku w czasie udzielania sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego w życie człowieka. Dzięki niej człowiek nawiązuje osobową więź z Bogiem, pogłębia się jego świat modlitwy, życie staje się pełne pokoju i radości związanych z bliskim przeżywaniem obecności Boga, pojawia się pragnienie opowiadania innym o swoim przeżywaniu wiary. Chrzest w Duchu Świętym odbywa się zwykle podczas modlitwy całej wspólnoty z nałożeniem rąk na człowieka, który o to prosi. Często taką modlitwę poprzedza kilkutygodniowe seminarium życia w Duchu.

    Seminarium życia w Duchu (zwane też rekolekcjami ewangelizacyjnymi Odnowy) to podstawowa forma ewangelizacji proponowana przez ruch Odnowy w Duchu Świętym.

    Nałożenie rąk - pierwotny rytuał chrześcijański, praktykowny przez Chrystusa i Apostołów, często opisywany w Dziejach Apostolskich. Od początku jest to gest przyzywania Ducha Świętego, upraszania nawrócenia i żywego urzeczywistnienia się chrztu.

    Historia Odnowy w Duchu Świętym w Polsce

    Początki Odnowy w Duchu Świętym w Polsce sięgają 1975 r. Rok ten w Ruchu Światło – Życie został obwołany rokiem Ducha Świętego i dużo modlono się wtedy o Nową Pięćdziesiątnicę. Zdarzały się pojedyncze przypadki doświadczenia wylania Ducha Świętego na poszczególne osoby. W 1977r. ks. Bronisław Dembowski wrócił ze Stanów Zjednoczonych i został rektorem kościoła pod wezwaniem św. Marcina w Warszawie przy Piwnej. Podczas spotkania w warszawskim KIK, gdy dawał świadectwo swojego przeżycia Odnowy w Stanach, ktoś zapytał, czy myśli o utworzeniu grupy modlitewnej? Odpowiedział, że nie, ale gdyby ktoś chciał się spotykać i wspólnie modlić, to jest gotów. Z sali padło kolejne pytanie: gdzie i kiedy mogłoby się odbyć pierwsze spotkanie? Ks. Dembowski podał termin i ku jego przerażeniu tego dnia pojawiło się ok. 20 osób. W taki m. in. sposób powstawały pierwsze grupy modlitewne. W historii Odnowy można wyróżnić pewne etapy. W pierwszym okresie Odnowa wychodziła z „podziemia”. Pewne charakterystyczne dla niej formy, jak modlitwa językami, proroctwa, czy też silniejsze doświadczenie obecności Pana Boga, były kontrowersyjne. Z biegiem czasu, dzięki głosom aprobaty ze strony Kościoła, osoby z Odnowy nabywały coraz większej pewności co do swoich duchowych doświadczeń i były bardziej otwarte na dzielenie się nimi z innymi. Aprobata ta nie była jednak z początku jednoznaczna, dlatego nie wszystkie grupy modlitewne były jawne. Na początku koncentrowano się przede wszystkim na doświadczeniu Pana Boga i charyzmatach. Bardzo często używano wtedy nazwy Odnowy Charyzmatycznej. Potem coraz mocniej uświadamiano sobie, że dużo ważniejszy niż charyzmaty jest sam ich Dawca i stąd coraz częściej używano nazwy Odnowy w Duchu Świętym. Odnowa powstała jako pewne przeżycie duchowe i ci, którzy go doświadczali, zaczęli stawiać sobie pytanie: Co jest istotą tego doświadczenia i dokąd ono prowadzi? Jest to bardzo charakterystyczne dla Odnowy; że nie ma w niej jakichś wyraźnych kierunków działania wynikających z ludzkiej pomysłowości, lecz jest raczej ciągła refleksja nad działaniem Pana Boga i odczytywanie znaków sugerujących kolejne etapy (zaangażowanie się w liturgię Kościoła, w życie parafialne, w posługę modlitwą wstawienniczą, w ewangelizację). Pierwszą formą ewangelizacji stosowaną w Odnowie były seminaria Odnowy w Duchu Świętym, zawierające podstawowe orędzie ewangelizacyjne – kerygmat. Inną formą były świadectwa indywidualne. Wreszcie przychodzi i to zrozumienie, że trzeba jeszcze bardziej radykalnie wychodzić do ludzi z ewangelizacją. Ojciec Święty potwierdził tę intuicję mówiąc, że trzeba dziś chodzić od domu do domu, od drzwi do drzwi, tak jak to czynią Świadkowie Jehowy. W Odnowie pojawiło się dużo programów ewangelizacyjnych, rekolekcji i spotkań, a także Mszy św. połączonych z posługą uzdrawiania. Odnowa zrodziła się nie z jakiegoś ustanowienia przez hierarchię, lecz była ruchem oddolnym. To spowodowało, że zmieniał się tradycyjny układ pasterz – owce, w którym tylko ksiądz miał określać, co mają robić wierni. Zaczęto dostrzegać inicjatywy wiernych świeckich. Charakterystyczne dla Odnowy jest to, że formacja nie jest jednolita. Podczas gdy doświadczenie Pana Boga jest czymś wspólnym i jednoczącym, poszczególne grupy szukają dalszej formacji w oparciu o konkretną duchowość. Trudno jednoznacznie określić, ile osób jest dziś zaangażowanych w Odnowę, ponieważ jest to rzeczywistość, która się ciągle zmienia i wszelkie próby liczenia nie są precyzyjne.

    Członkowie grup Odnowy uczestniczą w cotygodniowych spotkaniach modlitewnych, aby wspólnie oddawać chwałę Bogu, karmić się Jego Słowem.

    Spotkania odbywają się w każdy wtorek po wieczornej Mszy św. w domu Jana Pawła II .

    Co miesiąc mamy wyznaczoną intencję w której się modlimy podczas zamówionej Mszy św. Dnia 17 wrzesnia 2013 roku w Karmelu została odprawiona Msza św. dziękczynna z okazji 25-lecie powołania naszej Wspólnoty,na pamiątkę tego wydarzenia członkowie ufundowali witraż symbolizujący Ducha św. , który znajduje się w naszym kościele.

    Zaczęło się w 1988 roku kiedy pani Beta Szymanowska udała się do ksiądz Proboszcz Prałat Witolda WEINBERGERA, który wyraził zgodę na założenie grupy. Pierwszym diecezjalnym opiekunem grupy był ks. Roman Sadowisk . Mszy św .przewodniczył i Słowo Boże wygłosił ks. Józef Kiełpiński, uczestniczyli ks. proboszcz Grzegorz Grabowski ,ks. senior Edmund Tucholski, ks. Marek Bogacki i ks. Zbigniew Żynda. Aktualnie opiekę duszpasterską nad grupą sprawuje ks. Proboszcz Kanonik Grzegorz Grabowski . Liderem grupy od początku jej istnienia była Beata Szymanowicz, obecnie jest Urszula Jankowska

    Modlitwa do Ducha Świętego


    Duchu Święty, proszę Cię:
    o dar mądrości
    do lepszego poznawania Ciebie i Twoich
    doskonałości Bożych,
    o dar rozumu
    do lepszego zrozumienia ducha
    tajemnic wiary świętej,
    o dar umiejętności,
    abym w życiu kierował się zasadami tejże wiary,
    o dar rady,
    abym we wszystkim u Ciebie szukał rady
    i u Ciebie ją zawsze znajdował,
    o dar męstwa,
    aby żadna bojaźń ani względy ziemskie
    nie mogły mnie od Ciebie oderwać,
    o dar pobożności,
    abym zawsze służył Twojemu
    Majestatowi z synowską miłością,
    o dar bojaźni Bożej,
    abym lękał się grzechu, który Ciebie, o Boże, obraża.
    AMEN.

  • © Oficjalna Strona Parafii Świętej Katarzyny w Łasinie
    Opracował: Krzysztof Wiśniewski