sw.katarzyna
Diecezja Toruńska
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie
Parafia Świętej Katarzyny w Łasinie

Aktualności


Ciekawe Artykuły:

INTENCJE MODLITWY RÓŻAŃCOWEJ 2017
  • Czad
  • IdĽcie i gło¶cie Program duszpasterski na rok 2016/2017
  • Cytaty Miłosierdzia Bożego
  • Uczynki miłosierdzia co do duszy
  • Uczynki miłosierdzia co do ciała
  • Cud życia
  • Listy Ojca do nienarodzonego syna
  • Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego
  • Jak czytać Pismo ¦więte
  • Kremacja
  • Odpusty
  • Jak Karać bez Przemocy
  • Szaty Liturgiczne

    Podziękowanie WSD w Toruniu

    Likwidacja rzeczy po¶więconych

    Co się robi z po¶więconymi obrazami, których się nie chce, czy np. z uszkodzonymi dewocjonaliami? Nie mogę przecież tych przedmiotów wyrzucić na ¶mietnik. W domu, który kupili¶my, wisi na ¶cianie zniszczony obraz ¦więtej Rodziny. Co z tym zrobić?

    Co zrobić ze starymi i zniszczonymi obrazkami? No wła¶nie, co z nimi zrobić? Do¶ć często spotykam się z takimi pytaniami. Dobr± odpowiedĽ stanowi artykuł, który znalazłam na katolickiej stronie internetowej i pozwoliłam sobie przedrukować, dziękuj±c jego Autorowi. W domu czasem uzbiera się kilka starych krzyżyków, które już nie nadaj± się do zawieszenia, naderwane ¶więte obrazki, porwane łańcuszki. Co robić z takimi rzeczami, bo ile można je przewracać w szufladach i szafkach? A do ¶mietnika nie wypada wyrzucić. Pewnie palić, ale je¶li się mieszka w bloku i nie ma takiej możliwo¶ci?

    Je¶li co¶ jest konsekrowane czy po¶więcone, zostało oddane Bogu. Trzeba uszanować rzeczy po¶więcone nie tylko dlatego, żeby dodać co¶ Bogu. On nie potrzebuje figurek czy obrazków. To my potrzebujemy elementów sacrum w tym ¶wiecie. Elementy te zbliżaj± nas do Boga. Wychowuj± nas. Nawet przez sposób niszczenia niepotrzebnych już rzeczy ¶więconych uczymy swoje serce szacunku dla Boga. Wszystkie rzeczy, które s± ¶więcone, np. zniszczone obrazki, skorupki jajek, wianki, palmy, nie powinny się walać po domu ani trafiać do ¶mieci. Tradycyjnie palimy je. Jak to zrobić w bloku? Od tego s± mężczyĽni, kapłani ko¶cioła domowego, aby wymy¶lili, zorganizowali takie godne i skuteczne spalenie. Im trudniej pal± się rzeczy np. figurki, metalowe pasyjki - tym mężczyzna ma większe wyzwanie techniczne i trudniejsze zadanie dbania o to, co ¶więte. Resztki pozostaj±ce po takim spaleniu można głęboko zakopać.

    Oczywi¶cie, je¶li kto¶ nie umie sobie z tym poradzić albo czuje opór przed niszczeniem rzeczy po¶więconej, może odnie¶ć takie rzeczy do swojego ko¶cioła parafialnego, oddać księżom. Wodę ¶więcon±, gdyby np. się zepsuła, wylewamy w takie miejsce, które nie będzie deptane przez ludzi.

    Osobi¶cie staram się też co jaki¶ czas robić porz±dek w domu i palić niepotrzebne czasopisma religijne czy też wszystkie druki, na których wypisane s± ¶więte imiona czy widniej± znaki religijne. Nie ma jednak takiego obowi±zku. Nie chodzi o to, żeby¶my popadali w skrupuły i zaczęli się zajmować jak faryzeusze obmywaniem zewnętrznej strony kubka. Przy okazji nadesłanego pytania chciałbym podziękować tym wszystkim osobom, które opiekuj± się w naszych miejscowo¶ciach krzyżami, figurami ¶więtych, kapliczkami. To wierna i piękna służba. Nieraz taka zadbana, ozdobiona i o¶wietlona kapliczka stanowi dla ludzi ¶wietne przypomnienie o potrzebie miło¶ci Boga. Dziękuję też osobom, które

    przedmioty ¶więte walaj±ce się gdzie¶ na ¶mietnikach czy w innych miejscach, nie przechodz± obojętnie. Czasem kapłani po kolędzie spotykaj± się z tym, że kto¶ odnowił stary wyrzucony obraz czy figurkę i umie¶cił u siebie w domu czy w ogródku. Jest w tym co¶ szlachetnego . Modlitwa Ko¶cioła przyzywaj±ca Bożej łaski sprawia, że na osoby lub przedmioty zstępuje Boże błogosławieństwo, przez które nabieraj± one nowego znaczenia. Staj± się znakami Bożej obecno¶ci w ¶wiecie (choć nie na sposób sakramentalny). Tak jest wła¶nie w przypadku dewocjonaliów. Nabywamy je jak każd± inn± rzecz, ale po po¶więceniu już nie możemy ich sprzedać, wyrzucić czy w sposób zamierzony zniszczyć. Takie działanie byłoby słusznie okre¶lone jako ¶więtokradztwo. Katechizm naucza, że polega ono „na profanowaniu lub niegodnym traktowaniu sakramentów i innych czynno¶ci liturgicznych, jak również osób, rzeczy i miejsc po¶więconych Bogu” (KKK 2120).

    Je¶li mamy do czynienia z przedmiotami pobłogosławionymi, których nie chcemy, można na pocz±tek zapytać w gronie rodziny i osób znajomych, czy kto¶ ich nie chce wzi±ć. Je¶li nie ma chętnych, można tak± rzecz po prostu schować w miejscu, gdzie w domu przechowujemy różne rzeczy obecnie niepotrzebne (ileż takich rzeczy po latach wróciło do domów, ze strychów, gdzie czekały na swój czas). Je¶li rzecz jest natomiast uszkodzona, należy j± zniszczyć tak, by nikt nie mógł zrobić z niej niewła¶ciwego użytku (rzeczy palne należy spalić, a niepalne zdemontować). Przy kolejnych zakupach dewocjonaliów należy się jednak poważniej zastanowić, czy dana rzecz jest nam naprawdę potrzebna.

    DOPALACZE -Gdzie szukać pomocy Najważniejsze numery telefonów.

    W ostatnich dniach w kraju odnotowano wiele przypadków zatrucia narkotykami, tzw. dopalaczami. Do szpitali trafiły osoby z ostrym zatruciem organizmu. Apelujemy i ostrzegamy, aby nie kupować i nie zażywać takich substancji. Producenci i sprzedawcy dopalaczy kieruj± się przede wszystkim zyskiem, za nic maj±c ludzkie życie. Sprzedaj±c dopalacze – sprzedaj± ¶mierć!

    Masz w±tpliwo¶ci czy Twoje dziecko zażywa dopalacze? Chcesz dowiedzieć się więcej na temat możliwo¶ci leczenia? Wiesz wszystko o negatywnych skutkach tych niebezpiecznych substancji? Masz informacje o miejscach, w których handluje się zakazanymi ¶rodkami? Jeste¶ uzależniony? Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przygotowało listę numerów telefonów pod którymi można szukać pomocy. Lista zostanie także przekazana do wszystkich resortów, urzędów wojewódzkich oraz powiatów.

    800 060 800 - Bezpłatna, całodobowa infolinia Głównego Inspektora Sanitarnego. Pod tym numerem telefonu możemy uzyskać informacje na temat negatywnych skutków zażywania dopalaczy oraz o możliwo¶ciach leczenia. Infolinia jest także przeznaczona dla rodziców, którzy maj± w±tpliwo¶ci czy ich dzieci zażywaj± dopalacze. Na infolinię GIS można przekazywać także informacje, które mog± ułatwić służbom dotarcie do osób handluj±cych tymi nielegalnymi substancjami.

    116 111 - Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. Służy on młodzieży i dzieciom potrzebuj±cym wsparcia, opieki i ochrony. Zapewnia dzwoni±cym możliwo¶ć wyrażania trosk, rozmawiania o sprawach dla nich ważnych oraz kontaktu w trudnych sytuacjach. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia jest dostępna codziennie w godzinach 12:00 – 20:00, pomoc online dostępna nawww.116111.pl/napisz. Tylko w 2014 roku specjali¶ci przeprowadzili 3205 rozmów dotycz±cych dopalaczy.

    800 100 100-Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. To bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebuj± wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy dzieciom przeżywaj±cym kłopoty i trudno¶ci wynikaj±ce z problemów i zachowań ryzykownych takich jak: agresja i przemoc w szkole, cyberprzemoc i zagrożenia zwi±zane z nowymi technologiami, wykorzystywanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, uzależnienia, depresja, my¶li samobójcze, zaburzenia odżywiania. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia dostępna od poniedziałku do pi±tku w godzinach 12:00 – 18:00, pomoc online dostępna pod adresem pomoc@800100100.pl. W 2014 roku 61 rozmów dotyczyło problemów z dopalaczami.

    800 12 12 12 - Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Osoby poszukuj±ce pomocy oraz informacji na temat dopalaczy mog± korzystać także z telefonu zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Numer przeznaczony jest zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy chc± zgłosić problemy dzieci. Telefon jest czynny od poniedziałku do pi±tku w godzinach od 8.15 do 20.00. Po godzinie 20.00 oraz w dni wolne od pracy, każdy może przedstawić problem i zostawić numer kontaktowy. Pracownik telefonu zaufania oddzwoni następnego dnia.

    112 - Jednolity numer alarmowy obowi±zuj±cy na terenie całej Unii Europejskiej.

    Pamiętajmy o naszych zmarłych !

    Zmarli Ciebie prosz± o pomoc... usłysz ich wołanie

    Wypominki to jedna z najbardziej popularnych form modlitwy błagalnej za zmarłych, której tradycja sięga X wieku. Wierni na kartkach wypisuj± imiona i nazwiska swoich zmarłych i przynosz± je do swoich duszpasterzy, by zostały odczytane podczas procesji żałobnej w uroczysto¶ć Wszystkich ¦więtych i w Dniu Zadusznym, a także po ustalonych niedzielnych mszach ¶więtych.

    Istotn± spraw± w modlitwie za zmarłych jest przede wszystkim nasze zaangażowanie, nasza ofiara i wysiłek, by w tej modlitwie uczestniczyć całym swoim sercem.

    W Parafii można zamówić:

  • Wspominki jednorazowe - czytamy przez oktawę Wszystkich ¦więtych na różańcu o godz.17.30
  • wypominki roczne - odczytywane w niedziele w okresie od listopada do paĽdziernika przed msz± ¶więt± o godzinie 7.40 i 10.40 (do wyboru).
  • Msze sw.zbiorowe 2 listopada o godz.8.00,10.00,17.00 i 18.30
  • Msze sw.gregoriańskie (Msza ¶więta gregoriańska oznacza 30 Mszy ¶w. odprawianych w kolejnych dniach, ofiarowanych za jedn± osobę zmarł±. )
  • Msze ¶w.indywidualne za zmarłych (np. w rocznicę ¶mierci ,urodziny lub imieniny)
  • Wypominki za zmarłych ,msze ¶w. można zgłaszać w kancelarii parafialnej od poniedziałku do pi±tku

    Czas Na Biblię

    Biblia dzieli się na Stary i Nowy Testament. W skład Starego Testamentu wchodzi 46 ksi±g zgrupowanych w czterech czę¶ciach:

  • Pięcioksi±g (z gr. Pentateuch), tzw. Tora (hebr.), czyli Prawo, obejmuj±ca księgi: Rodzaju, Wyj¶cia, Kapłańsk±, Liczb, Powtórzonego Prawa. Tora jest jednym z najstarszych zabytków literackich. Zapisana została na wyprawionym skórzanym zwoju, nawijanym na dr±żki.
  • Prorocy - obejmuje 21 ksi±g.
  • Pisma - składaj±ce się z 13 ksi±g.
  • pozostałe siedem ksi±g judaizmu uznaje się za Apokryfy.

    Najbardziej znane, poza Tor±, księgi to: Księga Hioba, Księga Psalmów, Księga Koheleta, Pie¶ń nad Pie¶niami.

    Według kanonu katolickiego księgi Starego Testamentu dziel± się na: historyczne (np. Rodzaju, Wyj¶cia, Królewska, Judyty, Estery); prorockie (np. Jeremiasza, Izajasza itd.) i dydaktyczne (np. Koheleta, Hioba, Przysłów).

    Nowy Testament obejmuje 27 ksi±g; katolicyzm dzieli je, podobnie jak Stary Testament, na trzy grupy:

  • księgi historyczne, w skład których wchodz± 4 Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie;
  • księgi dydaktyczne, obejmuj±ce Listy ¶w. Pawła i listy innych apostołów
  • księga prorocka, czyli Apokalipsa (Objawienie) ¶w. Jana.
  • Wyróżniaj±c± cech± zasad moralnych Nowego Testamentu jest wysunięcie na naczelne miejsce przykazania miło¶ci Boga i bliĽniego i zrównanie wszystkich bez wyj±tku ludzi wobec Boga.

    Najważniejszymi księgami Nowego Testamentu s± 4 księgi opisuj±ce życie, działalno¶ć i cuda Jezusa Chrystusa i zawieraj±ce Jego naukę. Księgi te nosz± nazwę Ewangelii od greckiego słowa – euangelion, co znaczy – dobra nowina.

    Ewangelia ¶w. Mateusza Apostoła została napisana w Palestynie około 55 roku po nar. Chrystusa w języku aramejskim i przeznaczona była dla Żydów. Ewangelia ¶w. Marka powstała około roku 60 i napisana była w języku greckim specjalnie dla Rzymian. Autorem trzeciej Ewangelii był wykształcony Grek – ¶w. Łukasz. Ewangelię swoj± napisał w języku greckim przed 63 rokiem. Ostatnia Ewangelia powstała w Efezie w latach 96 – 98 w języku greckim, autorem jej jest ¶w. Jan Apostoł.

    Dzieje Apostolskie, które s± histori± pocz±tków Ko¶cioła, pochodz± z 63 roku i napisane zostały przez ¶w. Łukasza w języku greckim.

    Listy Apostolskie s± to rozprawy dotycz±ce nauki wiary, które pisane były dla pierwszych gmin chrze¶cijańskich.

    Ostatnia księga Nowego Testamentu – Apokalipsa, czyli Objawienie ¶więtego Jana Apostoła, napisane po grecku na wyspie Patmos pod koniec I wieku naszej ery, zawiera siedem wizji dotycz±cych przyszło¶ci Ko¶cioła.

    Znajomo¶ć Pisma ¦więtego jest obowi±zkiem katolika. Ko¶ciół jednak nie pozwala wiernym czytać Biblii w wydaniu nie zatwierdzonym przez władzę duchown±, aby ustrzec wiernych przed błędnym tłumaczeniem prawd religijnych. Na pocz±tku ksi±żki powinno być tzw. Imprimatur, czyli pozwolenie biskupa.

    Oprócz ksi±g Pisma ¦więtego uznanych przez Ko¶ciół za natchnione, istniej± tzw. Apokryfy, czyli pisma powstałe między II a III wiekiem naszej ery, podobne co do formy do ksi±g Pisma ¦więtego, ale nie przyjęte przez Ko¶ciół do Kanonu Ksi±g ¦więtych ponieważ nie pochodz± z natchnienia Ducha ¦więtego i zawieraj± wiele w±tpliwych, nieautentycznych lub nawet błędnych faktów i nauk.

    Apostołowie naukę Jezusa Chrystusa podawali swoim następcom w ustnym nauczaniu. Podawali więc i takie prawdy, których nie ma w Pi¶mie ¦więtym. Jest to tzw. Podanie Ustne czyli Tradycja ¦więta, która stanowi uzupełnienie Pisma ¦więtego.

    Dlaczego warto zostać do końca Mszy św.? czyli o błogosławieństwie

    Po¶piech sprawia, że niekiedy człowiek ulega pokusie wcze¶niejszego opuszczenia Mszy ¶w. w przekonaniu, że pod koniec już „nic szczególnego się nie dzieje”. Tymczasem liturgia Mszy ¶w. kończy się dwoma obrzędami: udzielenia błogosławieństwa i rozesłania. O co chodzi w błogosławieństwie?

    Słowo benedicere (łaciński odpowiednik terminu błogosławić 1;) składa się z dwóch słów: bene (dobrze) oraz dicere (mówić). Znaczy to: „mówić o kim¶ dobrze”. Potwierdzać czyje¶ życie lub działanie.

    Błogosławieństwo praktykowane jest w wielu sytuacjach. Np. rodzice błogosławi± dziecko, posyłaj±c je do szkoły, przed udaniem się na nocny spoczynek albo błogosławi± dzieci przed obrzędem małżeńskiego ¶lubowania. Błogosławieństwo rodziców jest znakiem ich życzliwo¶ci względem dziecka, ale także swoist± modlitw± rodzica zawierzaj±cego swoje dziecko Bogu. Natomiast błogosławieństwo liturgiczne jest czym¶ więcej niż modlitw± kapłana zawierzaj±cego Bogu stoj±cych przed nimi ludzi. W liturgii kapłan udziela błogosławieństwa nie w imieniu własnym, ale w imieniu Boga („Niech Was błogosławi Bóg Ojciec...”). To znaczy, że ten obrzęd przekazuje „dobre słowo Boga o obecnych”, łaskawe spojrzenie Boga na przebywaj±cych w ¶wi±tyni. Poprzez liturgiczny znak błogosławieństwa Bóg potwierdza dobre pragnienia, które zostały wzbudzone podczas liturgii, oraz dzieła, do pełnienia których wierni za chwilę zostan± posłani. I umacnia ich, by powierzonym zadaniom sprostali.

    Dlatego warto pozostać do końca Mszy ¶w. Ważne, by ten obrzęd błogosławieństwa przeżyć jako rzeczywiste pochylenie się Boga nad życiem każdego, kto we Mszy ¶w. bierze udział.

    Dziecko w ko¶ciele; 7 wskazówek dla rodzica

    1 rada: wszystko zaczyna się od wieczornej modlitwy.

    Dziecko musi słyszeć o Bogu, wiedzieć, że ko¶ciół to Jego Dom. WeĽ do ręki Biblię dla dzieci i przed snem poczytaj dziecku o Bogu. Powiedz mu, że już w niedzielę z cał± rodzin± pójdziecie Go odwiedzić.

    2 rada: wybierz się z dzieckiem do ko¶cioła wtedy, kiedy nikogo w nim nie będzie. Popro¶ księdza, aby pozwolił Ci wej¶ć na chór, a może nawet zajrzeć do konfesjonału. Nie chodzi o to, by dziecko wszystkiego dotknęło, ale by lepiej poznało najważniejsze miejsca w ko¶ciele. Opowiedz, dlaczego ołtarz jest miejscem niezwykłym, kto mieszka w tabernakulum.

    3 rada: Msza ¦więta w telewizji lub internecie; obejrzyj j± z dzieckiem. To doskonały sposób na to, żeby omówić z dzieckiem, co dzieje się w poszczególnych czę¶ciach nabożeństwa. Opowiedz, co ksi±dz czyta podczas Mszy, dlaczego ludzie klękaj±, jakie znaczenie ma uniesienie Kielicha i Chleba. Naucz go modlitw i odpowiedzi na słowa kapłana.

    4 rada: spraw, by dziecko traktowało niedzieln± Mszę, jak nagrodę. Niedzielna Msza to ¶więto, wyj±tkowe spotkanie z Bogiem. Już dzień wcze¶niej przypomnij dziecku o Mszy: „Pan Bóg cie kocha – jutro Go odwiedzimy”.

    5 rada: jak odwiedziny – to na galowo. Zwróć uwagę, w co ubieracie się do ko¶cioła. Je¶li dziecko zobaczy, że zakłada od¶więtny strój – będzie czuło się wyj±tkowo. A przecież idzie na wyj±tkowe spotkanie – z samym Bogiem.

    6 rada: zabierz dziecko na Mszę ¦więt± dla dzieci. Bardzo ważne jest, by mogło aktywnie uczestniczyć w nabożeństwie.

    7 rada: kontrakt. W drodze do ko¶cioła rozmawiaj z dzieckiem o tym gdzie i po co idziecie. Przypomnij mu Wasze modlitwy, przypomnij jak chodzili¶cie po ko¶ciele. Zawi±ż kontrakt, czyli umów się na konkretne zasady dotycz±ce zachowania. Pamiętaj, że kontrakt polega na tym, aby obie strony podały swoje „warunki”. Powiedz, że chcesz, by dziecko stało przy Tobie, było cichutko, robiło to, co Ty. Ale jednocze¶nie zapytaj dziecko czego ono potrzebuje?

    I Komunia i Bierzmowanie - Komunikat

    KOMUNIKAT KURII DIECEZJALNEJ TORUŃSKIEJ DOTYCZˇCY PRZYJMOWANIA I KOMUNII ¦WIĘTEJ I SAKRAMENTU BIERZMOWANIA POZA PARAFIˇ ZAMIESZKANIA

    2011-09-04

    W zwi±zku z licznymi zapytaniami wiernych, dotycz±cymi przyjmowania I Komunii ¦więtej i sakramentu bierzmowania poza parafi± zamieszkania, wyja¶niamy, że zgodnie ze wskazaniami Kodeksu Prawa Kanonicznego (kań. 528 § 1), nauczania Papieża w Catehesi Tradendae (nr 107), II Polskiego Synodu Plenarnego i Dyrektorium Katechetycznego Ko¶cioła w Polsce (nr 106), odpowiedzialno¶ć za przygotowanie wiernych do przyjęcia tych sakramentów spoczywa na proboszczu parafii zamieszkania. Dlatego przygotowanie do ich przyjęcia, jak i sama uroczysto¶ć powinny odbywać się w parafii zamieszkania (kań. 890 i 914 KPK). Jedynie dla słusznej przyczyny, po stwierdzeniu należytego przygotowania, proboszcz miejsca może wyrazić pisemn± zgodę na przyjęcie tych sakramentów w innej parafii. Od tych zasad można odst±pić tylko w sytuacjach, kiedy dziecko lub kandydat do bierzmowania wymaga szczególnej troski w przygotowaniu. Dotyczy to sytuacji zwi±zanych ze stanem zdrowia, specyfik± szkoły lub nadzwyczajnymi sytuacjami losowymi. W takim przypadku, proboszcz, na którym spoczywa obowi±zek przygotowania kandydata do sakramentu, na wniosek rodziców, powinien wyst±pić do kurii z pisemn± pro¶b± o zwolnienie z tego obowi±zku oraz o zgodę na przygotowanie kandydata i ewentualne przyjęcie przez niego sakramentu poza parafi± zamieszkania. Jednocze¶nie informujemy, że od tego roku szkolnego, forma i tematyka przygotowania do I Komunii ¦więtej i sakramentu bierzmowania zostały ujednolicone we wszystkich parafiach diecezji.

    L.dz. 2535/08/WG.

    Toruń, 14 pażdziernika 2008 r.

    + Józef Szamocki

    Wikariusz Generalny

    Zwi±zki Niesakramentalne

    Wierzę w Ciebie, Boże żywy, W Trójcy jedyny, prawdziwy Wierzę w co¶ Objawił Boże, Twe słowo mylić nie może Ufam Tobie, bo¶ Ty wierny, Wszechmocny i miłosierny Dasz mi grzechów odpuszczenie, Łaskę i wieczne zbawienie. Boże, choć Cię nie pojmuję, Jednak nad wszystko miłuję. Nad wszystko, co jest stworzone, Bo¶ Ty dobro nieskończone.A jako samego siebie, wszystkich miłuję dla Ciebie. Ach, żałuję za me zło¶ci .Jedynie dla Twej miło¶ci B±dĽ miło¶ci mnie grzesznemu, do poprawy d±ż±cemu

    Modlitwa o przebaczenie współmałżonkowi za to, że mnie opu¶cił

    Boże Ojcze miłosierdzia, który czekasz na grzesznika, by przyszedł do Ciebie i Tobie po¬wierzał swoje sprawy, by okazał skruchę i wy¬znał swoj± miło¶ć do Ciebie, przychodzę, by naj¬pierw prosić o przebaczenie dla mnie. Przebacz mi przede wszystkim brak miło¶ci do bliĽniego, przebacz mi brak zrozumienia wobec małżonka. Proszę Cię, o Panie, za mojego małżonka, któ¬ry mnie opu¶cił. Nie oskarżaj±c go o nic, proszę o łaskę umiejętno¶ci przebaczenia mu tego, że ode mnie odszedł. A jeżeli to jest zgodne z wol± Boż±, to proszę także o skruchę dla niego, by umiał się ze mn± porozumieć. Jezu Chryste, chcę być Twoim dzieckiem, które cieszy się wolno¶ci±, dlatego pozwól mi po chrze¶cijańsku jemu przebaczyć. Widzę, jak niszczy mnie to nieprzebaczenie, jak zabiera mi siły do pracy nad sob±, jak mnie ogranicza, jak zabiera mi miło¶ć do drugiego człowieka. Dlate¬go, Jezu Chryste, jako Twoje dziecko proszę Cię o ten dar. Amen.

    Modlitwa komunii duchowej

    W kręgu osób żyj±cych w zwi±zkach niesakramentalnych posługujemy się, odmawian± prywatnie, modlitw± komunii duchowej. Oto ona: Panie Jezu, który najlepiej znasz ludzkie serca. Ty wiesz, jak bardzo brak mi Chleba żywego i jak wielki jest ten głód odczuwany przez dni, miesi±ce, lata… Ty znasz dramat mego sumienia, wiesz, ile we mnie w±tpliwo¶ci, niepokoju i pytań. Wiesz także, jak bardzo pragnę spotkania z Tob±. Szukam nieustannie dróg prowadz±cych do Ciebie, szukam prawdy o sobie, o drugim człowieku, bo chcę więcej rozumieć i wła¶ciwie odczytać sens mego życiowego do¶wiadczenia. Nie mogę przyst±pić dzi¶ do Twego stołu, ale budzę w moim sercu pragnienie bycia przy Tobie, Boże, w Naj¶więtszej Eucharystii. Jednoczę się z Tob± i z tymi, którzy przyjęli Cię teraz sakramentalnie. Dziękuję Ci, Panie, za wielki dar, jakim jest gotowo¶ć spotkania się ze mn± w komunii duchowej. W tej szczególnej chwili mocno odczuwam, że Ty, Jezu, oddałe¶ za wszystkich ciało swoje i wylałe¶ krew swoj±. Obejmij i mnie Twoj± miłosiern± miło¶ci±. Panie, pozwól mi czerpać siłę z tego spotkania z Tob± i odbudować w sobie nadzieję, że kiedy¶ dotrę do Ciebie, który jeste¶ ¬ródłem wszelkiej łaski.

    "PRZEKONAĆ PANA BOGA"

    Z ks. Józefem Tischnerem rozmawiaj± Dorota Zańko i Jarosław Gowin Wydawca: Znak, 1999

    (...) W przypadku małżeństw niesakramentalnych rozwi±zaniem stosunkowo najlepszym jest odważne niesienie własnej winy przed oblicze Boga. Małżonkowie nie kwestionuj± niesakramentalnego charakteru ich zwi±zku, staj± przed Panem Bogiem i mówi± mu: „Miłosierdzie przewyższa sprawiedliwo¶ć”. Oni pokazuj± Bogu: „zrozum, to jest ponad nasze siły, żeby¶my się rozstali”. A wła¶ciwie oni pokazuj± co¶ więcej: „to jest nasza miło¶ć i ona jest dobra”. Dochodzi w ten sposób do sporu miedzy miło¶ci± a Miło¶ci±. I to jest wła¶ciwy spór człowieka z Bogiem. „Pan Bóg Ciebie na pewno nie potępi. Nie potępi! Bo jak ty mu pokażesz siłę twojej miło¶ci, to On jest bezsilny.” – słowa mistrza Eckharta. Pan Bóg daje się przekonać miło¶ci. Miło¶ć nie rozgrzesza, tylko przekonuje Pana Boga. Co to oznacza w praktyce? Daje nadzieję. I przypomina, że o miło¶ć trzeba zabiegać, troszczyć się o ni±, trzeba j± pogłębiać, a nie unicestwiać.

    Ks. J. Tischner

    "Do niesakramentalnych" - ks. Mieczysław Maliński

    Życie twoje nie zamyka się wył±cznie na sprawie małżeństwa zawartego niezgodnie z prawem Bożym. Życie twoje to s± dwadzie¶cia cztery godziny na dobę. To jest twoje ranne wstawanie, ubieranie się, ¶niadanie. Twoja praca zawodowa, czyli osiem lub więcej godzin najlepszego czasu w ci±gu dnia, która stanowi szczególny obszar moralny. To s± twoje posiłki, twoje ¶rodowisko rodzinne, domowe, kontakty z przyjaciółmi, ze znajomymi.

    Twoje życie to mnóstwo problemów – gdzie możesz być pełen inicjatywy albo bierny; możesz kłamać i oszukiwać albo być prawy i uczciwy; gdzie będziesz pracował albo się lenił; będziesz pazerny, chciwy albo wielkoduszny i bezinteresowny; nienawistny, m¶ciwy albo przebaczaj±cy, darowuj±cy; kłótliwy, chamski albo opanowany, zgodliwy. Życie twoje to mnóstwo w±tków, spraw. Owszem, jednym z nich jest twoja sprawa małżeńska, ale nie wył±cznie. Ty musisz żyć w różnych powi±zaniach, działaniach, które masz przed sob± jako fachowiec pracuj±cy w swoim zawodzie, jako wła¶ciciel, kierownik, dyrektor, ty – jako matka, żona, babcia, jako pracownica, urzędniczka, pielęgniarka, lekarz. I w tych wszystkich innych działaniach musisz być człowiekiem. Przecież będziesz s±dzony przez Pana Boga za całe życie. Nie wył±cznie za małżeństwo drugie czy trzecie, ale za to, czy¶ był wielki albo mały, czy¶ był oszust albo uczciwy, czy¶ był pracowity albo leń, czy¶ był człowiekiem albo nieczłowiekiem.

    Przyjmujesz Jezusa, Słowo Boże, Boga samego, który jest w tym Słowie. Do ciebie przychodzi w każdej Mszy ¶więtej na to, aby¶ sprostał tym obowi±zkom i odpowiedzialno¶ci. („W Drodze”, 9/265/1995)

    Familiaris Consortio 84.

    Codzienne do¶wiadczenie pokazuje, niestety, że ten, kto wnosi sprawę o rozwód, zamierza wej¶ć w ponowny zwi±zek, oczywi¶cie bez katolickiego ¶lubu ko¶cielnego. Z uwagi na to, że rozwody s± plag±, która na równi z innymi dotyka w coraz większym stopniu także ¶rodowiska katolickie, problem ten winien być potraktowany jako nagl±cy. Zagadnieniem tym zajęli się wprost Ojcowie Synodu. Ko¶ciół bowiem ustanowiony dla doprowadzenia wszystkich ludzi, a zwłaszcza ochrzczonych, do zbawienia, nie może pozostawić swemu losowi tych, którzy — już poł±czeni sakramentaln± więzi± małżeńsk± — próbowali zawrzeć nowe małżeństwo. Będzie też niestrudzenie podejmował wysiłki, by oddać im do dyspozycji posiadane przez siebie ¶rodki zbawienia. Niech wiedz± duszpasterze, że dla miło¶ci prawdy maj± obowi±zek wła¶ciwego rozeznania sytuacji. Zachodzi bowiem różnica pomiędzy tymi, którzy szczerze usiłowali ocalić pierwsze małżeństwo i zostali całkiem niesprawiedliwie porzuceni, a tymi, którzy z własnej, ciężkiej winy zniszczyli ważne kanonicznie małżeństwo. S± wreszcie tacy, którzy zawarli nowy zwi±zek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne. Razem z Synodem wzywam gor±co pasterzy i cał± wspólnotę wiernych do okazania pomocy rozwiedzionym, do podejmowania z troskliw± miło¶ci± starań o to, by nie czuli się oni odł±czeni od Ko¶cioła, skoro mog±, owszem, jako ochrzczeni, powinni uczestniczyć w jego życiu. Niech będ± zachęcani do słuchania Słowa Bożego, do uczęszczania na Mszę ¶więt±, do wytrwania w modlitwie, do pomnażania dzieł miło¶ci oraz inicjatyw wspólnoty na rzecz sprawiedliwo¶ci, do wychowywania dzieci w wierze chrze¶cijańskiej, do pielęgnowania ducha i czynów pokutnych, ażeby w ten sposób z dnia na dzień wypraszali sobie u Boga łaskę. Niech Ko¶ciół modli się za nich, niech im dodaje odwagi, niech okaże się miłosiern± matk±, podtrzymuj±c ich w wierze i nadziei. Ko¶ciół jednak na nowo potwierdza swoj± praktykę, opart± na Pi¶mie ¦więtym, niedopuszczania do komunii eucharystycznej rozwiedzionych, którzy zawarli ponowny zwi±zek małżeński. Nie mog± być dopuszczeni do komunii ¶więtej od chwili, gdy ich stan i sposób życia obiektywnie zaprzeczaj± tej więzi miło¶ci między Chrystusem i Ko¶ciołem, któr± wyraża i urzeczywistnia Eucharystia. Jest poza tym inny szczególny motyw duszpasterski: dopuszczenie ich do Eucharystii wprowadzałoby wiernych w bł±d lub powodowałoby zamęt co do nauki Ko¶cioła o nierozerwalno¶ci małżeństwa. Pojednanie w sakramencie pokuty — które otworzyłoby drogę do komunii eucharystycznej — może być dostępne jedynie dla tych, którzy żałuj±c, że naruszyli znak Przymierza i wierno¶ci Chrystusowi, s± szczerze gotowi na tak± formę życia, która nie stoi w sprzeczno¶ci z nierozerwalno¶ci± małżeństwa. Oznacza to konkretnie, że gdy mężczyzna i kobieta, którzy dla ważnych powodów — jak na przykład wychowanie dzieci — nie mog±c uczynić zado¶ć obowi±zkowi rozstania się, „postanawiaj± żyć w pełnej wstrzemięĽliwo¶ci, czyli powstrzymywać się od aktów, które przysługuj± jedynie małżonkom”. Podobnie szacunek należny sakramentowi małżeństwa, samym małżonkom i ich krewnym, a także wspólnocie wiernych, zabrania każdemu duszpasterzowi, z jakiegokolwiek motywu lub dla jakiejkowiek racji, także duszpasterskiej, dokonania na rzecz rozwiedzionych, zawieraj±cych nowe małżeństwo, jakiegokolwiek aktu ko¶cielnego czy jakiej¶ ceremonii. Sprawiałoby to bowiem wrażenie obrzędu nowego, ważnego sakramentalnie ¶lubu i w konsekwencji mogłoby wprowadzać w bł±d co do nierozerwalno¶ci ważnie zawartego małżeństwa. Postępuj±c w ten sposób, Ko¶ciół wyznaje swoj± wierno¶ć Chrystusowi i Jego prawdzie; jednocze¶nie kieruje się uczuciem macierzyńskim wobec swoich dzieci, zwłaszcza tych, które zostały opuszczone bez ich winy przez prawowitego współmałżonka. Ko¶ciół z ufno¶ci± wierzy, że ci nawet, którzy oddalili się od przykazania pańskiego i do tej pory żyj± w takim stanie, mog± otrzymać od Boga łaskę nawrócenia i zbawienia, jeżeli wytrwaj± w modlitwie, pokucie i miło¶ci.


    © Oficjalna Strona Parafii ¦więtej Katarzyny w Łasinie
    Opracował: Krzysztof Wi¶niewski